रक्तदान - नेपाली कविता

 आफैँ नष्ट भएर जान्छ छिनमा आफैँ पुनः बन्दछ

दुःखी मुत्यु हुने घडी रगतले केही अझै गन्दछ ।
मौका हाे दिनु पर्छ मानव भई सम्बन्ध गाढा हुन
बच्ने जीवन रक्तदान भरमा हामी नगर्ने किन ? ।।
                               
याे बग्दैन नदी पवित्र जलमा पाक्दैन भाँडो भरी
पर्दैनन् असिना सरी गगनका फल्दैन ठूला घरी ।
रोगीको अझ आयु बढ्छ जनता जागौँ त्यसैले दिन
बच्ने जीवन रक्तदान भरमा हामी नगर्ने किन ? ।।
                               
मान्छे पुण्य मुहान धर्म भरको त्याे भक्ति भन्दा बडा
राम्रो मानिस बन्न आज सबले यी हात पारौँ खडा ।
रोगीले मनकामना सफलता पार्नेछ केही छिन
बच्ने जीवन रक्तदान भरमा हामी नगर्ने किन ? ।।
                               
गर्दैनन् जन रक्तदान डरले मिथ्या कुरामा परी
हामी स्वस्थ भएर गाउँ घरका पारौँ निरोगी बढी ।
हाम्राे स्वार्थ छ रक्तदान दिनुमा रोगी भएमा लिन
बच्ने जीवन रक्तदान भरमा हामी नगर्ने किन ? ।।
                               
धेरै तागत प्राप्त हुन्छ यसमा छैनन् अनुष्ठानमा
नाप्दा पाउँछ शक्तिको सफलता ठूला बडा दानमा ।
भोग्नै पर्छ अवश्य जीवन हुँदा रोगी हुने ती दिन
बच्ने जीवन रक्तदान भरमा हामी नगर्ने किन ? ।।
----

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

आमाको काख - नेपाली कविता

  रोप्ने ती अप्सराले छुपु छुपु सुनको पार्न बाला तयारी खेती गर्दा हिलाम्मे कृषक जन हुँदा हर्ष हाम्री पियारी । आकाशे शुद्ध धारो जल अमृत अहो! झर्र झर्दा धुरीमा आमाको काख राम्रो सरिफ जमिनले दिन्छ माना मुरीमा ।।                                   सानो बच्चा हिलोमा विचरण यसरी गर्छ हाम्रो भनेर भाक्छन् कोही असारे जलपथ शिरको पूर्ण प्यासी बनेर । त्यो छ्यापाछ्याप लेदो मनुज सफलता मान्छ वर्षा झरीमा आमाको काख राम्रो सरिफ जमिनले दिन्छ माना मुरीमा ।।                                   वर्षाको स्वर्ग खेती कृषक शयनको स्वर्ण तन्ना कहन्छ ठूलो चट्याङ वर्षा कठिन सफलता स्वर्ग भन्दै सहन्छ । बढ्छन् ढल्छन् लगानी भनिकन मनले रोक्छ जो आतुरीमा आमाको काख राम्रो सरिफ जमिनले दिन्छ माना मुरीमा ।।                                   आकाशे खेत बारी अथक शिखरका स्रोत पानी ...
Read more

Best poem for father - nepali poem

Image
  बुवा, हजुरका ती गाला जसलाइ रबर जस्तै तन्काउदैँ म खितिति हाँस्थेँ आजभोलि त झन् धेरै परसम्म पुग्ने भएछन् मलाइ पहिलोपटक स्कुलमा छाडेर फर्किंदाँका ती रसिला आँखाहरू हेर त आज बुढ्यौलीले कति सुख्खा पारिदिएछन् तर मेरा लागि बुनिएका ती वर्षौ पुराना मीठा सपनाहरू भने आज पनि उस्तै ताजा र चम्किला देख्खिइरहेछन् तनाव र जिम्मेवारीले थिल्थिलिएको काँध अझैपनि सगरमाथा बनेर उभिन छाड्दैन मलाई साथ दिन त्यही काँध आज कोल्टे फेर्न नसक्दा मलाई सम्झिरहेको होला टाढा छु, तर नआत्तिनुस् बुवा म छिट्टै मल्हम सहित आउनेछु परिस्रमले खिइएका ती सुख्खा हातहरू जब मेरो शिरमा सल्बलाउँछन् म शानसँग शिर उचाली हिड्न सक्छु गर्वले छाती फुलाएर संसार जित्न सक्छु किनकि मसँग मेरो बुवाको आशिर्बाद छ अनायासै मेरो भावनाको भेल आँशुमा परिणत हुन्छ मन भक्कानिएर पोखिन्छ जब कल्पना गर्छु त्यो हजुर सुत्ने खाट जहाँ हजुरको श्यामसुन्दर शरीर निदाएको हुने छैन कति टीठलाग्दो देखिदोँ हो त्यो मझेरी जसले कुर्न समेत पाउँदैन बुवाको आगमन कति भयानक देखिँदा हुन् ती घरका भित्ताहरु जसमा बुवाको वाणी गुञ्जिन पाउँदैनन् कति अभागी ती माकुराका चल्लाहरू जसको बुवालाई म...
Read more